Bizler bir eli yağda bir eli balda olan çocuklar gibi büyüyemedik. Geçim sıkıntısı denilen insanın yüreğini acımasızca sıkan kavramla büyümek zorunda kaldık. Lise dönemlerimi hatırlıyorum da bağ bahçe işlerinde çalışırdık. Kiraz toplardık, üzüm keserdik ve fabrikalara yevmiye işlerine giderdik kaçak göçek, çünkü bizler o dönemin çocuk işçileriydik. Tek amacımız eve maddi faydamızın dokunmasıydı azıcıkta olsa ev halkının ferah bir nefes almasını sağlamaktı.

Evdekilere, anne baba olarak evlatlarının küçük yaşta çalışmak zorunda kalması ağır geliyordu belki ama kendi masraflarımızı karşılayabilmenin verdiği huzur bizler için paha biçilemezdi. Gün içerisinde çok yorulduğumuzu hatırlıyorum ancak hayat tecrübesi denilen kavramın ne olduğu o yaşta öğrenmek bizleri fazlasıyla olgunlaştırdı.

Sizlerde bizim yaşadığımız şeyleri yaşıyor olabilirsiniz ancak unutmayın yaşınız kaç olursa olsun bedeniniz ne kadar yorulursa yorulsun, boş bir salıncak gördüğünüzde sallanmayı unutmayın. Bedeni yorgun olan çocuğunda çocukluğunu yaşamaya ihtiyacı var.