Bahanelerin hiçbir hükmü yoktu.Sevseydi, her şeyi yapardı.İsteseydi, zifiri karanlıkta bile bulurdu seni.Sevseydi gerçekten,hiçbir şey yük gibi gelmezdi ona.Gerçekten sevseydi,uzaklar yakın olurdu. Hasret, yük değil;kavuşma ümidi olurdu ona.Kendinden bile çok severdi seni.Kaçmazdı çeşitli bahanelerle.Zifiri karanlıklarına ışık olurdu.Sevgisiyle aydınlatırdı kalbini.Huzur olurdu,aile olurdu,aşk olurdu,yaşam olurdu. Ama onun,bunların hiçbirini olmaya cesareti yoktu.O, kocaman bir bahane olmayı seçti. Bir kalp…