26.07.2024

İnsan, öncelikle kendi içerisinde yaşattığı kişiyle veda etmeli. Hayalleriyle, umutlarıyla, sevgi sözcükleriyle, acıyla ve daha nice duygularla vedalaşmalı. Çünkü vedasız vedalar, kalanların içini çürütüyor. Bağını koparamayan insanlar, kendi yollarında ilerleyemiyor. Yaşamayı hayal ettiği duyguların altında eziliyor. Kim elini uzatsa, yardım etmek için karşılık bulamıyor; bulsa bile, çoğu zaman işler yolunda gitmiyor. Vedalaşılamayan insan, kalpte yük oluyor. Bir yumru gibi boğazını sıkıyor, nefes alamadığını hissettiriyor insana. Ne kadar çabalansa da, o his bir türlü gitmiyor; insanın boğazını sıkmaya devam ediyor. İnsanı yavaş yavaş öldürüyor. Ama vedasız giden kişi, bunların hiçbirini bilmiyor. Bilse bile, umursamıyor…